werkNET
Menü

Türchen 17: Eine kölsche Weihnachtsgeschichte

Jesus kütt op de Welt

Domols kom vum Kaiser Ajustus dä Befähl, em janze römische Reich de Lück ze zälle. Jede maat sich en singe Heimatort op de Söck, für sich rejistriere ze loße. Weil dä Josef us d`r Familisch vom David wor, moot hä von Nazareth en Galiläa no Betlehem en Judäa reise, weil dat die Stadt wor, us der sing Familisch satmme dät. Sing Verlobte – dat Maria, dat jrad ne Panz erwade dät – nohm hä met. Kaum wore se ahnjekumme kom dä Klein ald op de Welt. Weil en d`r janze Herberje keine Plaaz mie wor, läte se dat klei Wickelditzje en de Fodekrepp vun däm Stall, en däm se ungerjekumme ware.

Et wore Hirte en d`r Jäjend, die des Naaks drusse blieve, für de Herd ze bewache. Ene Engel vum Här kom bei ihne vürbei un laat ene jroße Optrett met Lech un Bletz un Donner hin. De Hirte, die sujet noch nie jesinn hatte, krääte möt d`r Angs ze donn. Doch d`r Engel saat: „Ihr brucht kein Angs zo han! Weil, ich bränge Üch jode Nachrichte, en jroße Freud für all Minsche. En Betlehem ess hück Ühre Retter jebore wode: „Christus, dä Här. Wenn Ihr e Wickelditzje seht, dat en ener Foderkrepp litt, dann hatt Ihr ihn jefunge!“

Op eimohl kom e janz Heer vun Engele dozo un reef: „Ehre für Jott em Himmel! Uno p d`r Äd Fridde für die Minsche, die Jott leev hätt!“ Wie die Engele wedde fott wore, däte die Hirte beschleeße, noh Betlehem ze jon un nohzelohre, wat do loss wor. Se maate sich tireck op d`r Wääch un trofe Maria un Josef und at Wickelditzje en d`r Fodekrepp.

Wie sie dat soche däte se vezälle, wat se erlääv ha nun vum Engel över dä Panz jehoot hatte. Un jeder dä dat hoot wor völlich vun d`r Söck. Dan jingen die Hirte widder zeröck noh ihre Schofe un lobten Jott für alles wat se jehoot un jesinn hatte.
Alles wor esu, wie et verkündet worde war.